Ciclo

0

Fred de Haas, teksten, vertaling / bewerking

Bron: Antilliaans Dagblad, zaterdag 27 juni 2020

deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7, deel 8, deel 9

Olga Orman

Olga Orman[1]

Het werk van Olga Orman (1943, Aruba) is onlosmakelijk verbonden met de herinneringen aan haar geboorteland, herinneringen die nog scherper zijn geworden door haar lange verblijf in Nederland.

Olga Orman heeft de meeste van haar gedichten in Nederland geschreven. Haar leven heeft zich immers voor het grootste deel in Nederland afgespeeld. Maar nooit is haar geboorteland Aruba ver weg en de beelden die opwellen uit haar herinneringen en latere ervaringen op het eiland zijn krachtig en authentiek.

Ze is altijd dicht bij haar land en volk gebleven. Dit blijkt onder andere uit haar verbondenheid met de voornamelijk Papiamentstalige in Nederland gevestigde dichtersgroep Simia Literario (Literair Zaad) die zij jarenlang heeft geleid.

Uit de bundel Cas di Biento/Doorwaaiwoning die is verschenen in 2015 bij Uitgeverij In de Knipscheer te Haarlem volgt hier een gedicht waaruit blijkt hoezeer de dichter is doordrongen van de eeuwige verwevenheid van leven en dood.

Het bewustzijn van de betrekkelijkheid van het bestaan gaat hand in hand met de verwonde- ring over het verschijnsel dat het leven zich steeds weer vernieuwt. Symbool hiervoor is de aarde die – voor het dichterlijk beleven – ’s avonds in slaap valt en de volgende dag weer door de zon tot leven wordt gewekt.

Ciclo

Kringloop

Anochi mundo ta sunu, scur
scondi den scoch’i shelo
Madruga rayonan di solo
ta caricia su entraña
Ya pa aurora e ta embarasa

Mainta solo ta kibra su flishi
pa un dia nobo nace
Merdia, mundo ta balia
bisti cu lus abundante
ta briya yen di luho

Atardi e ta bisti su mortaha
poco poco su colonan di carco
ta cambia bira scur

Para den spil di luna cla
e ta despedi di tur creatura
Warda un simia
pa mayan por habri un otro dia

Olga Orman

‘s Avonds ligt de aarde, naakt en donker,
te schuilen in de hemelschoot.
Zij gaat bij ‘t krieken van de dag
weer zwanger van de zon
die bij haar binnen mag.

‘s Ochtends breekt de zon haar vliezen,
schenkt een nieuwe dag het leven;
in de middag danst de aarde weer,
gehuld in overvloedig licht,
vol schittering en weelde.

Dan wordt het avond en zij trekt haar doodskleed aan,
haar schelpenkleur dooft langzaam uit,
verschiet en donkert.

En in de spiegel van de lichte maan
zegt ze gedag aan het bestaan,
en wacht op levenbrengend zaad
voor nieuwe dageraad. 

vertaling / bewerking FdH

[1] Bron: Orman Olga

studeerde cum laude af in de Franse, Spaanse en Portugese taal- en letterkunde. Vanaf het begin combineerde hij zijn functies met werkzaamheden als literair vertaler. Fred de Haas vertaalde onder meer uit het Papiaments, het Frans, het Spaans en het Russisch. Hij is leider, zanger en gitarist bij het Latijns-Amerikaans ensemble Alma Latina.