Verstild in eenzaamheid

0

Kathy Anita de Vries-de Graaf

Wijsheidsweb, 13 juni 2020

Het beschermen van de kwetsbaren in onze samenleving door middel van isolatie heeft tot ethische dilemma’s geleid. Waar liggen de grenzen van deze ook wel genoemde duivelse dilemma’s? Een heel moeilijk scharnierpunt. Welk criterium hanteren wij om grenzen aan te kunnen geven? Naast statistische zijn nu ook kwalitatieve criteria van groot belang.

Het kwalitatieve criterium wat mij hier echt op zijn plaats lijkt, is lijdensdruk. Natuurlijk is het een goede zaak mensen te willen beschermen tegen deze pandemie, maar…

Mensen isoleren op deze leeftijd is nog iets anders dan wanneer je jonger bent, meer veerkracht hebt en bovendien heel belangrijk, nog toekomstgericht kunt zijn.

De toekomst van deze kwetsbare groep ligt in de kwaliteit van de beleving van het nu…
In nabijheid en verbinding met diegenen die hem of haar zo lief zijn.

Dat is ook waardoor hun immuunsysteem oplaadt en zich versterkt. Hoe belangrijk is dat. Er zijn ouderen die zich al drie maanden in deze quarantaine bevinden. Zoals Erik J. O. Kompagne, klinisch ethicus aan de Erasmus Universiteit zegt,

Uit vele studies weten wij dat de fysieke en psychologische impact van quarantaine dramatisch is. Er is altijd negatief effect.[1]

Wanneer de lijdensdruk te groot wordt, wordt het vermogen om nog te kunnen en willen leven aangetast. Aan deze criteria kan en mag niet bij voortduring voorbij worden gegaan. De balans tussen lijdensdruk en vermogen slaat door, dit is al gebeurd op verschillende plekken en in verschillende tehuizen.

Er is een advies van het RIVM uitgegaan, dit was geen bindende overeenkomst. Nu ligt de strengheid van het doorvoeren van de quarantaine regels bij het beleid van de directies in de verpleegtehuizen. Hun taak is het nu om stil te staan bij het lijden, want hun lijden, het lijden van de kwetsbaren is letterlijk verstild in eenzaamheid.

Aan hen is immers niets gevraagd.

[1] Ethicus dr. Erwin Kompagne in zijn blog op 11 mei 2020 

 

Kathy Anita de Vries-de Graaf

Ik studeerde vijf jaar hoofdvak piano op de conservatoria in Den Haag en Utrecht. Daarna volgde ik enige lessen bij Louis Kentner in Londen. Mijn tweede man Marco de Vries (o.a. oprichter van het Helen Dowling Instituut) bracht mij in aanraking met de nu 96-jarige pianiste Elly Salomé. Haar lessen die ik nog wekelijks volg zijn vanwege haar enorme kennis en betrokkenheid een inspirerende en verrijkende (zowel ei als ij) ervaring.

Reageren gesloten.