Kathy Anita de Vries-de Graaf
De kracht van het verleden als levende verbinding in en met de gebroken wereld van nu.
De organische verbinding met een vruchtbaar verleden wordt vernietigd voor de hersenschim van een door machines geschapen welvaart.
Lama Govinda in “De weg van de witte wolken”
Heel mooi legt Lama Govinda in zijn bijzondere boek uit hoe het verleden van vitaal belang is in ons heden. Het bewustzijn van het verleden onderscheidt de mens van het dier. Het is een bewustzijn dat zich uitstrekt voorbij de beperkingen van zijn vluchtige individualiteit. Het reikt dieper en verder… en geldt tevens voor naties en volken, aldus Lama Govinda (pagina 9 en 1o).
Een rijk zowel als een verscheurd verleden verlangt herdacht te worden…
Met dien verstande dat een rijk verleden wortelt in de kracht en in het gedachtegoed van hen die voor de generaties van nu leefden. Grote denkers, schrijvers, kunstenaars, filosofen, mystici, noem maar op. Datgene wat is opgebouwd is altijd de uitkomst van… ook al zou je je dat niet meer bewust zijn. Er ligt een visie aan ten grondslag, dit is de brandstof, maar ook de inspiratie die impulsen in beweging brengt.
Dédain, minachting voor het verleden, creëert een generatie van droeve dwergen die vergeten zijn dat zij op de schouders van reuzen zitten, zegt ook Theo Witvliet in zijn boek (op pagina 8) “Kwaliteit van leven”, een pareltje.
Het humanisme van Martin Buber
De kracht van deze gedachten – ik noem Martin Buber, Viktor Frankl, Jung maar ook bijvoorbeeld Rilke, Antoine de Saint-Exupéry en zovele anderen – kan ons raken en dichter bij onszelf brengen. Vaak is het mogelijk verbanden met culturele en politieke omstandigheden te onderscheiden waardoor deze ook weer te herkennen zijn in de tegenwoordige tijd.
Als je nu om je heen kijkt, dreigt ontworteling in snel tempo werkelijkheid te worden. Een ontwortelde wereld is zoveel als een ontzielde wereld, waarin visie totaal ontbreekt. Een wereld ontdaan van de zachte levende krachten, waardoor en waarin systemen kraken en piepen en de allesoverheersende moloch van de technocratie leidt tot een immense verarming. Ik zou niet willen ontkennen dat de enorme technologische ontwikkeling geen voordelen zou kennen… Maar wat nu gebeurt, zo omschrijft Buber, vindt plaats wanneer de staat, de economie of de techniek niet meer ten dienste staat van de mens, maar wanneer, omgekeerd, hun vermeende wetmatigheden het leven van mensen gaan bepalen.
Een groot punt is dat wij de gevolgen van afhankelijkheid en dienstbaarheid aan de techniek onmogelijk kunnen overzien. Dat geldt ook voor de consequenties van al deze nieuwe ontwikkelingen. Deze mogen nooit ten koste gaan van de diepte en rijping van de mogelijkheden van de menselijke geest. Twee componenten die onvermijdelijk samengaan. In onze complexe wereld hebben wij richting nodig die gebaseerd is op een diep menselijke kracht die kan wortelen in de vruchtbare aarde van wijsheid, zingeving, ethiek, kunst en cultuur. Vormen waardoor mensen overal op aarde gestalte mogen en kunnen geven aan het pad van hun ziel.
Onze ziel vraagt om gekend te worden, onze ziel verlangt naar die vrijheid, uit respect en liefde voor hen die voor ons kwamen…
En zeker voor hen die na ons zullen komen…
Zodat zij in hun waardigheid herkend en erkend mogen
worden.
Zodat zij behoed mogen zijn.
Bronnen
Lama Govinda (2009). De weg van de witte wolken. Den Haag: Synthese.
Theo Witvliet (2017). Kwaliteit van leven: Het humanisme van Martin Buber. Middelburg: Uitgeverij Skandalon.
